Για να μιλήσει στο κοινό είναι κάτι που φέρνει αληθινά του κεφαλιού σε περισσότερους του ενός. Ευτυχώς οι σύντομες σειρές μαθημάτων γίνονται γενικές στις οποίες διδάσκει όπως τη λήψη των βασικών δεξιοτήτων της επικοινωνίας…
συρτάρι του bronch Είμαι ανατολικό άρθρο που μιλά σε μας για τη σειρά μαθημάτων που κάνει «στην εκμάθηση να μιλά στο κοινό», την πυροβολώ «κυριολεκτικά» επειδή αληθινά είναι μετα ποιος δεν έχει τα απόβλητα… με κάθε τρόπο, dejeis να μην δει τον Ιστό του: συρτάρι του bronch v2.0 (σας ευχαριστήστε πάρα πολύ στο Roger και συγχωρεί το θράσο)

«Σήμερα έχω πάει για πρώτη φορά στις κατηγορίες της πορείας του oratoria. Σε δέκα λεπτά μου έχουν κάνει σε σαφούς ότι καθένας είναι σε θέση να μιλήσει στο κοινό αλλά ποιων οι μικροί άνθρωποι μιλούν πραγματικά καλά στο κοινό.»

Η πορεία των φύλλων oratoria. Οι λέσχες της συζήτησης των αμερικανικών ταινιών θυμούνται σε με αόριστα σε εκείνοι εκτός αν ποιες αριθμήσεις είναι η μορφή εδώ, όπως λέει, περισσότερο από το κατώτατο σημείο, τι είναι αυτό που λέγεται. Να πιάσει την προσοχή των ανθρώπων εξαρτάται πολύ περισσότερο από το orador αυτό του μηνύματος. Ένα καλό orador πρέπει να γυρίσει σύνθετο το συνθετικό, το σκοτάδι σε εμφανή και να κάνει την αίσθηση στην οποία αυτός που ακούει που μιλιέται σε τον άμεσα σε τον αν και στο δωμάτιο είναι εκατοντάδες των ανθρώπων.

Αυτό το πρωί ο καθηγητής έχει κάνει ανατρέφει έναν coberry σπουδαστή στο estrado ένα και έχει αφιερωθεί για να παρουσιάσει πιό κοινά λάθη πότε μιλιέται στο κοινό. Το Chiquilla ήταν όλα μια προθήκη των χειρονομιών, των λέξεων και των εκφράσεων ότι-όχι--πρέπει-στη χρήση. Ο θείος είχε ένα μάτι ή ίσως η πραγματικότητα είναι ότι ό, τι είμαστε τόσο κακοί όσο αυτή στην ώρα που εκφράζει σε μας σε δημόσιο και παιγμένος στην ασφάλεια.

Αν και το μέσο γράψιμο δεν είναι καλύτερο για να μιλήσει για την προφορική επικοινωνία θα βάλω μερικά παραδείγματα σε σας των οποίων έχει εξηγήσει σε μας.

• Οι φράσεις: «αξίζει», «αξίζει; », «eeeeeeh», «οστεώδεις» ή διάφοροι «sabesss» «το κανένα» και άλλο latiguillos του που είναι αναπόφευκτο όταν μιλήσαμε το καρφί -προσώπων όπως τους σιδήρους στον κόκκινο στα αυτιά ενός ακροατηρίου μέχρι το σημείο ότι μερικοί άνθρωποι χάνουν το λόγο ενδιαφέροντος για τον οποίο εξηγείται και αφιερώνονται για να περιμένουν τη φράση. Προκειμένου να δει ένα παράδειγμα αυτού τα ενιαία esperaos κατά την διάρκεια του αθλητισμού στις ειδήσεις και τα fijaos μέσα ως ποδοσφαιριστές μιλούν. Από το κάθε πέντε λέξεις έξι είναι φράσεις.
• Χέρια: Las manos siempre tienen que estar a la vista que luego van al pan, como excepción solo nos meteremos una mano en el bolsillo para transmitir relajación o coloquialidad. Esto es útil si se va a contar una anecdota o alguna broma. En general los gestos que se hagan con las manos deben ser suaves, y no deben salir de lo que sería el cuadro que forman los hombros-tronco-cintura. Las manos deben utilizarse para reforzar lo que se está diciendo sino es así solo distraeran provocando el efecto contrario que queremos. Si no sabemos usar bien las manos para expresar lo que queremos decir o no sabemos que hacer con ellas cuando salimos a hablar en público es muy útil sostener un boligrafo con ambas manos para distraer la atención de las mismas y evitar tener que usarlas.
• Postura. Los brazos jamás deben cruzarse sobre las manos, estas siempre tienen que estar a la vista, para que resulte más gráfico si vamos a cruzar los brazos que sea como si nos sujetasemos los codos-triceps con ellas.
  Jamás debemos encogernos, encorvarnos o hacer gestos dubitativos porque indican inseguridad o debilidad. Los hombres es preferible que cruzan las manos atrás y adopten una postura relajada en lugar de la postura típica de “descansen” con los brazos por delante y una mano sujetando la muñeca de la otra.
• La voz. El orador debe ser un poco actor. Debe darle enfasis a las partes esenciales del discurso. Esto es complicado de explicar por escrito pero si habeis visto a Buenafuente en sus monólogos vereis que se le da bien darle el tono justo a las frases aunque justamente la mayoría de ellas sean en tono humorístico. Los políticos también hacen bastante bien esto aunque los gestos con las manos suelen llevarlos peor. (será porque las tienen muy largas)

Muy interesante…via: El cajon de bronch